Andrzej Jagodziński

z Wikipédie, slobodnej encyklopédie
Skočit na navigaci Skočit na vyhledávání
Andrzej Jagodziński
Andrzej Jagodziński, Jelena Mašínová, Pavel Kohout, Varšava, 12.03.2008
Andrzej Jagodziński, Jelena Mašínová, Pavel Kohout, Varšava, 12.03.2008
Narodenie16. január 1954 (65 rokov)
Włocławek, Poľsko
Známy vďakaRiaditeľ Poľského inštitútu v Bratislave
(2010–2015)
Riaditeľ Medzinárodného vyšehradského fondu
(2003–2006)
Riaditeľ Poľského inštitútu v Praze
Alma materVaršavská univerzita
ProfesiaFilológ, diplomat, publicista, prekladateľ
Odkazy
CommonsSpolupracuj na Commons Andrzej Jagodziński

Andrzej Sławomir Jagodziński (* 16. január 1954, Włocławek, Poľsko)[1] je poľský filológ, diplomat, publicista, prekladateľ a bývalý disident.

Životopis[upraviť | upraviť kód]

V rokoch 1973–1978 študoval českú a slovenskú filológiu na univerzite vo Varšave. Počas štúdií začal spolupracovať s poľskou a československou demokratickou opozíciou. Participoval na práci poľských nezávislých periodík, ilegálnych nakladateľstiev, ale aj s československými emigračnými časopismi v Británii, Francúzsku či Nemecku. Používal v tom čase pseudonymy Beata Rój-Porubska, Tomasz Robiński, Andrzej Iwan.[2] Okrem vlastných publicistických textov a prekladov slovenských i českých kníh, bol zakladateľom Združenia poľských spisovateľov a pod názvom Vyhnanci vydal rozhovory s českými spisovateľmi v exile. Člen Poľského PEN klubu.[3]

Po novembri 1989 pracoval ako korešpondent vo viacerých poľských novinách (napr. Gazeta Wyborcza).[4] Zastával funkciu riaditeľa Poľského inštitútu v Prahe a kultúrneho radcu Poľského veľvyslanectva v Čechách či riaditeľ Medzinárodného vyšehradského fondu (2003–2006). Pôsobil ako riaditeľ Poľského inštitútu v Bratislave a kultúrny radca Poľského veľvyslanectva na Slovensku (2010–2015).[5]

Ocenenia[upraviť | upraviť kód]

Dielo[upraviť | upraviť kód]

  • Andrzej Sławomir Jagodziński: Banici. Rozmowy z czeskimi pisarzami emigracyjnymi. Kraków: Oficyna Literacka, 1988.
  • The Visegrad Group – a Central European Constellation. Andrzej Jagodziński (red.). Bratysława: IVF i IAM, 2006. ISBN 80-969464-7-1. (ang.)

Preklady[upraviť | upraviť kód]

  • Havel Václav, „Spiskowcy i inne utwory dramatyczne”, NOWA, Warszawa 1982 (Spiklencí a jiné hry).
  • Havel Václav, „Largo desolato/Kuszenie”, NOWA, Warszawa 1987, (Largo desolato/Pokoušeni).
  • Havel Václav, „Teatr”, Pomorze, Bydgoszcz 1991, (Divadlo).
  • Havel Václav, „Tylko krótko, proszę”, Znak, Kraków 2007, (Prosím stručnĕ).
  • Havel Václav, „Siła bezsilnych i inne eseje”, Agora, Warszawa 2011, (Moc bezmocných a jiné eseje).
  • Havel Václav, „Opera żebracza”, Agora, Warszawa 2011, (Žebrácká opera).
  • Havel Václav, „Zmieniać świat. Eseje polityczne”, Agora, Warszawa 2012, (Mĕnít svĕt – politické eseje).
  • Havel Václav, „Letnie rozmyślania”, Krytyka Polityczna, Warszawa 2012, (Letní přemitání).
  • Havel Václav, „Obywatel kultury”, Agora, Warszawa 2016.
  • Havel Václav, „Utwory sceniczne”, Krytyka Polityczna, Warszawa 2016.
  • Mlynář Zdenĕk, „Perspektywy i konsekwencje „normalizacji” w Polsce”, Biblioteka Tygodnika Wojennego, Warszawa 1982, (Perspektivy a důsledky „normalizáci” v Polsku).
  • Kohout Pavel, „Degrengolada”, Przedświt, Warszawa 1988, (Marast).
  • Kundera Milan, „Księga śmiechu i zapomnienia”, Przedświt, Warszawa 1984; PIW, Warszawa 1993, 1998, 2004; WAB 2013, (Kniha smíchu a zapomnĕni).
  • Hrabal Bohumil, „Kim jestem”, CIS/Marabut, Warszawa/Gdańsk 1994, (Kdo jsem).
  • „Bez nienawiści” – antologia czeskiej literatury niezależnej, Krąg, Warszawa 1982.
  • Štěpan Ludvík, „Znak brzozy”, KAW, Warszawa 1987, (Známení břízy).
  • Seifert Jaroslav, „Trzy krótkie opowiadania o książkach”, Tow. Przyjaciół Książki, Wałbrzych 1988, (Tří krátké povídky o knihach).
  • Tomek Lubomír, „Różne kształty miłości”, Czytelnik, Warszawa 1988.
  • Kopecky Jan, „Czeski teatr wiejski – przyczynek do historii teatru ludowego XVIII-XIX wieku, PWN, Warszawa 1989.
  • „Czas i śmierć” – antologia czeskich opowiadań grozy z XIX i początku XX wieku, MAW, Warszawa 1989, (Čas a smrt).
  • Škvorecký Josef, „Wyjątki z autosztambucha”, PoMost, Warszawa 1988, (Vyňátky ze samožerbuchu).
  • Škvorecký Josef, „Batalion czołgów”, Pogranicze, Sejny 2004; Agora, Warszawa 2011, (Tankový prápor).
  • Škvorecký Josef, „Przypadki inżyniera ludzkich dusz”, Pogranicze, Sejny 2008; Wydawnictwo Dowody na Istnienie, Warszawa 2017 (Příbĕh inženýra lidských duší).
  • Škvorecký Josef, „Scherzo capriccioso”, Książkowe Klimaty, Wrocław 2016.
  • Škvorecký Josef, „Wszyscy ci wspaniali chłopcy i dziewczyny (Osobista historia czeskiego kina", Pogranicze, Sejny 2018.
  • Mitana Dušan, „Nocne wiadomości” (wybór opowiadań, wspólnie z Józefem Waczkowem), Świat Literacki, Warszawa 1994, (Nočné zprávy).
  • Dagan Avigdor (Viktor Fischl), „Opowieści jerozolimskie”, Świat Literacki, Warszawa 2000, (Jeruzalémské povídky).
  • Chalupecký Jindřích, „Jakub Deml” (w: Jakub Deml, „Zapomniane światło”), Czarne, Wołowiec 2000.
  • Kosatík Pavel, „Olga Havlova – Opowieść o niezwykłym życiu”, Rosner&Wspólnicy, Warszawa 2003.
  • Liehm Antonín J. – „Filmy pod specjalnym nadzorem”, Numer specjalny pisma „Film na Świecie” 404/2003, Warszawa 2003.
  • „W roli głównej Ferdynand Waniek” – antologia sztuk czeskich dysydentów, Atut, Wrocław 2008 („Audiencja”, „Wernisaż” i „Protest” V. Havla oraz „Atest” i „Degrengolada” P. Kohouta – tłum. ASJ), (V hlávní úloze Ferdynand Vánĕk).
  • Nr. 3-4/2007 (Josef Škvorecký) oraz 11-12/2008 (Ota Filip, Jiří Gruša i Libuše Moníková) pisma „Literatura na Świecie”.
  • „Opowiadacze – nie tylko Hrabal” – antologia czeskich opowiadań (spolu s Janem Stachowskim), Wydawnictwo Literackie, Kraków 2012. (Vypraveci – nejen Hrabal).
  • Hostovský Egon, „Zaginiony”, Książkowe Klimaty, Wrocław 2016.
  • Gruša Jiří, „Czechy: instrukcja obsługi”, Międzynarodowe Centrum Kultury, Kraków, 2018.
  • Škvorecký Josef, „Cud: kryminał polityczny”, Pogranicze, Sejny 2018.

Referencie[upraviť | upraviť kód]

  1. Laureates of the Jiří Theiner Award [online]. http://sk2016.svetknihy.cz/, [cit. 2019-05-07]. Dostupné online. (po anglicky)
  2. DUDEK, Dorota. Czeska literatura w polskim drugim obiegu lat osiemdziesiątych. Bohemistyka (Poznań: PAN oddział w Poznaniu, IFS UAM, Wydawnictwo Pro), roč. 2001, čís. 3, s. 221–233. Dostupné online [cit. 2019-05-07]. ISSN 1642–9893. (po poľsky)
  3. ČORNÁ, Tina. Nemôžeme všetko čakať od štátu [online]. www.sme.sk, 2005-01-05, [cit. 2019-05-07]. Dostupné online.
  4. Gdańsk ustanowił nową nagrodę literacką – tym razem dla tłumaczy [online]. booklips.pl, 2013-12-20, [cit. 2019-05-07]. Dostupné online. (po poľsky)
  5. Kontakty - Poľský inštitút Bratislava [online]. web.archive.org, 2015-03-17, [cit. 2019-05-07]. Dostupné online.
  6. Páteční Větrník - Andrzej Jagodziński [online]. Olomouc, 2011-09-01, [cit. 2019-05-07]. Dostupné online. (po česky)
  7. Prezydent RP odznaczył bohaterów stanu wojennego oraz działaczy ruchu „Polsko-Czesko-Słowackiej... [online]. www.prezydent.pl, 2007-12-10, [cit. 2019-05-07]. Dostupné online. (po poľsky)
  8. Angelus dla tłumacza [online]. [Cit. 2019-05-07]. Dostupné online. (po poľsky)
  9. Nagroda dla tłumacza Andrzeja Jagodzińskiego [online]. Culture.pl, 2013-05-11, [cit. 2019-05-07]. Dostupné online. (po poľsky)
  10. Gloria Artis dla Andrzeja Jagodzińskiego [online]. mkidn.gov.pl, 2013-02-14, [cit. 2019-05-07]. Dostupné online. (po poľsky)
  11. Nagroda Gratias Agit dla Andrzeja Jagodzińskiego [online]. wyborcza.pl, 2013-06-07, [cit. 2019-05-07]. Dostupné online. (po poľsky)

Externé odkazy[upraviť | upraviť kód]